CARTA AOS HEBREOS

Capítulo 10

¹Porque xa que a Lei contén soamente unha sombra dos bens futuros e non a imaxe mesma destas realidades, cos sacrificios que se ofrecen ^__sempre os mesmos cada ano^__, endexamais non poderá a Lei volver perfectos aos que se acollen a ela.
²Porque acaso estes sacrificios non se deixarían de ofrecer, se os que os practican, purificados de vez, non tivesen xa ningunha conciencia dos seus pecados?
³Polo contrario, nestes sacrificios conmemóranse os pecados un ano tras outro.

⁴A verdade é que resulta imposible que o sangue de touros e de cabras quite os pecados.
⁵Por iso, cando Cristo entra no mundo, di:
Sacrificios e ofrendas non os quixeches,
pero formáchesme un corpo;
⁶holocausto e sacrificio de expiación
non che gustaron;
⁷entón dixen:
olla que xa cheguei, meu Deus,
para facer a túa vontade,
como se di de min nun capítulo do libro.
⁸Di no comezo: Sacrificios, ofrendas, holocaustos e sacrificios de expiación, nin os quixeches nin che gustaron (todos eles son sacrificios que a Lei manda ofrecer);
⁹e di despois: Olla que xa cheguei para facer a túa vontade. Deixa sen validez o primeiro para darlle soamente validez ao segundo.
¹⁰Foi por esta vontade de Deus como quedamos nós santificados coa ofrenda única e para sempre do corpo de Xesús Cristo.

¹¹Todo sacerdote ten que estar de pé a cotío para celebrar o culto e ofrecer un tras outro os mesmos sacrificios, aínda que estes sacrificios de ningún xeito poidan quitar os pecados.
¹²Este, en troques, logo que ofreceu un único sacrificio polos pecados, sentou para sempre á dereita de Deus;
¹³e, deste xeito, non lle queda máis que agardar a que Deus faga dos seus inimigos un estrado para os seus pés.
¹⁴Cunha única ofrenda deixou para sempre perfectos aos que el santifica.

¹⁵Isto mesmo nos testifica o Espírito Santo, xa despois de ter dito:
¹⁶Esta é a Alianza que pactarei con eles cando cheguen aqueles días ^__di o Señor^__: cando dea as miñas leis, héillelas de escribir nos seus corazóns e nas súas mentes.
¹⁷E engade: Xa non me lembrarei máis dos seus pecados e dos seus delitos.
¹⁸De certo, se hai perdón dos pecados, xa non pode haber sacrificios polos pecados.

¹⁹Pois logo, irmáns, xa que temos entrada libre no santuario, debido ao sangue de Xesús,
²⁰un vieiro novo e vivente que el nos abriu a través da cortina, isto é, a través da súa carne,
²¹e, xa que temos un gran sacerdote á fronte da casa de Deus,
²²manteñámonos con criterios sans na súa presenza con plenitude de fe. Xa que estamos limpos por dentro de toda consciencia de pecado e xa que estamos lavados por fóra con auga limpa,
²³manteñamos a esperanza indefectible que profesamos, pois quen prometeu é fiel.
²⁴E considerémonos uns aos outros de xeito que nos sirvamos de estímulo para o amor e para as boas obras.
²⁵E non faltedes endexamais á nosa reunión, como fan algúns, senón que nos animemos uns aos outros e tanto máis canto que ollades que está a chegar aquel día.

²⁶Porque, se permanecemos no pecado, porque nos dá a gana, despois de termos recibido o pleno coñecemento da verdade, xa non nos queda outro sacrificio polos pecados:
²⁷soamente a horrible perspectiva do xuízo e a fogaxe de lume que está para devorar os inimigos.
²⁸A quen non fai caso dalgún precepto da Lei de Moisés, mátano sen compaixón, baseándose en dúas ou tres testemuñas.
²⁹Canto peor castigo coidades que merecerá un que tripou no Fillo de Deus, que considerou cousa profana o sangue da alianza, co que fora consagrado, e que aldraxou ao Espírito da graza!
³⁰Porque ben sabemos quen foi o que dixo: A vinganza tócame a min: Eu héillelas devolver; e tamén: O Señor xulgará ao seu pobo.
³¹Terrible ten que ser caer nas mans do Deus vivo.

³²Lembrádevos dos primeiros días, nos que acabados de iluminar soportastes tanta competición dolorosa:
³³unhas veces por vervos expostos a aldraxes e escarnios públicos; outras por sentirvos compañeiros dos que se atopaban nesas situacións.
³⁴A verdade é que vos compadeciades dos presos e aceptabades con alegría as confiscacións dos vosos bens, xa que tiñades ben aprendido que tedes un patrimonio ben mellor e duradeiro.
³⁵Non deixedes a un lado a vosa esperanzada confianza, que contén unha gran recompensa.
³⁶Xa que, de feito, cómprevos paciencia para vos conformar coa vontade de Deus e deste xeito conseguir a promesa:
³⁷porque aínda un pouco, ben pouquiño, e o que está para vir chegará e non se retrasará;
³⁸quen me é fiel vivirá por mor da súa fidelidade; pero, se algún se escuda da miña fidelidade, deixará de agradarme.
³⁹Pero nós non somos dos que se escudan para acabar na perdición, senón dos que son fieis e se salvan.