CARTA AOS HEBREOS - Capítulo 10
Capítulo 10
O Sacerdocio de Cristo, causa de Salvación eterna. Insuficiencia da Lei
- 1Porque xa que a Lei contén soamente unha sombra dos bens futuros e non a imaxe mesma destas realidades, cos sacrificios que se ofrecen __sempre os mesmos cada ano__, endexamais non poderá a Lei volver perfectos aos que se acollen a ela.
- 2Porque acaso estes sacrificios non se deixarían de ofrecer, se os que os practican, purificados de vez, non tivesen xa ningunha conciencia dos seus pecados?
- 3Polo contrario, nestes sacrificios conmemóranse os pecados un ano tras outro.
Substitución dos sacrificios exteriores polo sacrificio de Cristo
- 4A verdade é que resulta imposible que o sangue de touros e de cabras quite os pecados.
- 5Por iso, cando Cristo entra no mundo, di:
- Sacrificios e ofrendas non os quixeches,
- pero formáchesme un corpo;
- 6holocausto e sacrificio de expiación
- non che gustaron;
- 7entón dixen:
- olla que xa cheguei, meu Deus,
- para facer a túa vontade,
- como se di de min nun capítulo do libro.
- 8Di no comezo: Sacrificios, ofrendas, holocaustos e sacrificios de expiación, nin os quixeches nin che gustaron (todos eles son sacrificios que a Lei manda ofrecer);
- 9e di despois: Olla que xa cheguei para facer a túa vontade. Deixa sen validez o primeiro para darlle soamente validez ao segundo.
- 10Foi por esta vontade de Deus como quedamos nós santificados coa ofrenda única e para sempre do corpo de Xesús Cristo.
Substitución dos sacerdotes da Antiga Alianza polo sacerdote entronizado
- 11Todo sacerdote ten que estar de pé a cotío para celebrar o culto e ofrecer un tras outro os mesmos sacrificios, aínda que estes sacrificios de ningún xeito poidan quitar os pecados.
- 12Este, en troques, logo que ofreceu un único sacrificio polos pecados, sentou para sempre á dereita de Deus;
- 13e, deste xeito, non lle queda máis que agardar a que Deus faga dos seus inimigos un estrado para os seus pés.
- 14Cunha única ofrenda deixou para sempre perfectos aos que el santifica.
A Nova Alianza non precisa novos sacrificios
- 15Isto mesmo nos testifica o Espírito Santo, xa despois de ter dito:
- 16Esta é a Alianza que pactarei con eles cando cheguen aqueles días __di o Señor__: cando dea as miñas leis, héillelas de escribir nos seus corazóns e nas súas mentes.
- 17E engade: Xa non me lembrarei máis dos seus pecados e dos seus delitos.
- 18De certo, se hai perdón dos pecados, xa non pode haber sacrificios polos pecados.
EXHORTACIÓN
Exhortación á fe, esperanza e caridade
- 19Pois logo, irmáns, xa que temos entrada libre no santuario, debido ao sangue de Xesús,
- 20un vieiro novo e vivente que el nos abriu a través da cortina, isto é, a través da súa carne,
- 21e, xa que temos un gran sacerdote á fronte da casa de Deus,
- 22manteñámonos con criterios sans na súa presenza con plenitude de fe. Xa que estamos limpos por dentro de toda consciencia de pecado e xa que estamos lavados por fóra con auga limpa,
- 23manteñamos a esperanza indefectible que profesamos, pois quen prometeu é fiel.
- 24E considerémonos uns aos outros de xeito que nos sirvamos de estímulo para o amor e para as boas obras.
- 25E non faltedes endexamais á nosa reunión, como fan algúns, senón que nos animemos uns aos outros e tanto máis canto que ollades que está a chegar aquel día.
O medo ao Deus vingador
- 26Porque, se permanecemos no pecado, porque nos dá a gana, despois de termos recibido o pleno coñecemento da verdade, xa non nos queda outro sacrificio polos pecados:
- 27soamente a horrible perspectiva do xuízo e a fogaxe de lume que está para devorar os inimigos.
- 28A quen non fai caso dalgún precepto da Lei de Moisés, mátano sen compaixón, baseándose en dúas ou tres testemuñas.
- 29Canto peor castigo coidades que merecerá un que tripou no Fillo de Deus, que considerou cousa profana o sangue da alianza, co que fora consagrado, e que aldraxou ao Espírito da graza!
- 30Porque ben sabemos quen foi o que dixo: A vinganza tócame a min: Eu héillelas devolver; e tamén: O Señor xulgará ao seu pobo.
- 31Terrible ten que ser caer nas mans do Deus vivo.
Os azos das lembranzas e a esperanza do futuro
- 32Lembrádevos dos primeiros días, nos que acabados de iluminar soportastes tanta competición dolorosa:
- 33unhas veces por vervos expostos a aldraxes e escarnios públicos; outras por sentirvos compañeiros dos que se atopaban nesas situacións.
- 34A verdade é que vos compadeciades dos presos e aceptabades con alegría as confiscacións dos vosos bens, xa que tiñades ben aprendido que tedes un patrimonio ben mellor e duradeiro.
- 35Non deixedes a un lado a vosa esperanzada confianza, que contén unha gran recompensa.
- 36Xa que, de feito, cómprevos paciencia para vos conformar coa vontade de Deus e deste xeito conseguir a promesa:
- 37porque aínda un pouco, ben pouquiño, e o que está para vir chegará e non se retrasará;
- 38quen me é fiel vivirá por mor da súa fidelidade; pero, se algún se escuda da miña fidelidade, deixará de agradarme.
- 39Pero nós non somos dos que se escudan para acabar na perdición, senón dos que son fieis e se salvan.