Capítulo 11

PRIMEIRA SECCIÓN: A FE DOS DEVANCEIROS

Definición e primeiros exemplos

• ¹A fe é un anticipo do que se espera, é unha proba convincente das cousas que non se ven.
• ²Pois por mor dela Deus testemuñou a favor dos nosos devanceiros.
• ³Pola fe sabemos que a palabra de Deus creou o mundo, e así o que se ve é resultado do que non se ve.
• ⁴Movido pola fe, Abel ofreceu a Deus un sacrificio mellor ca o de Caín, e por mor dela deuse fe da súa rectitude; foi Deus quen deu fe dela por mor dos seus dons; e por mor da fe, aínda que xa morto, aínda segue falando.
• ⁵Pola súa fe, a Henoc levárono desta vida, para non ter que sufrir a morte: Xa non se atopaba, porque o levara Deus. Xa antes de falar do seu traslado déixase testemuño de que Deus estaba moi contento con el.
• ⁶Pero sen fe é imposible que un lle agrade a Deus, pois quen quere achegarse a Deus precisa crer que El existe e que recompensa aos que o buscan.
• ⁷Movido pola fe, Noé, en recibindo de Deus ordes sobre cousas que aínda non se ollaban, respectuoso con Deus, construíu unha arca para salvar a súa familia; co seu exemplo de fe condenou a conduta do mundo e fíxose herdeiro da xustiza que dá a fe.

A fe de Abraham

• ⁸Deus chamou por Abraham, e este, movido pola fe, obedeceuno, saíndo para un lugar que había de recibir en posesión, aínda que saíu sen saber onde ía.
• ⁹Movido pola fe, emigrou á terra prometida, como se fose terra allea, habitando en tendas de campaña con Isaac e Xacob, herdeiros da mesma promesa.
• ¹⁰A verdade é que agardaba aquela cidade con bos cimentos, da que o arquitecto e construtor é Deus.
• ¹¹Pola fe e por considerar merecente de fe ao que lle prometera descendencia, el, aínda que estaba fóra da idade axeitada, e aínda que a mesma Sara era estéril, recibiu poder para fundar descendencia.
• ¹²Deste xeito dun só e xa caduco para estas cousas, naceu un mundo de fillos, coma as estrelas do ceo e coma a area incontable da beira do mar.
• ¹³Coa fe morreron todos estes, sen chegaren a conseguir as promesas pero albiscáronas e saudáronas desde lonxe e confesaron que eles só eran estranxeiros e peregrinos nesta terra.
• ¹⁴Ao diciren estas cousas, daban a entender que degoiraban unha patria.
• ¹⁵Pois se lles acordaba aquela patria de onde saíran, estaban a tempo de volvérense.
• ¹⁶Pero máis ben suspiraban por outra patria mellor: a celestial. Por iso Deus non se avergonza de que o chamen o seu Deus, xa que lles preparou unha cidade.
• ¹⁷Pola fe Abraham, posto a proba, ofrendou a Isaac, o que recibira de Deus as promesas,
• ¹⁸cando se lle dixo: por Isaac terás descendencia: ofrendou o seu único fillo,
• ¹⁹pensando que Deus é poderoso, incluso para resucitar de entre os mortos. Por esa fe súa tamén o recobrou coma un misterioso símbolo.
• ²⁰Pola fe, e tamén en orde ao futuro, Isaac bendiciu a Xacob e a Esaú.
• ²¹Pola fe Xacob, estando para morrer, bendiciu a cada un dos fillos de Xosé e prostrouse para adorar, arrimado ao puño do seu bastón.
• ²²Pola fe, Xosé, estando para morrer, lembrouse do éxodo dos fillos de Israel e deu normas sobre os seus restos mortais.

A fe de Moisés

• ²³Pola fe os pais de Moisés escondérono acabado de nacer durante tres meses, vendo que o neno era fermoso, e non lle tiveron medo ao decreto do rei.
• ²⁴Pola fe Moisés, xa grande, renegou da filla do faraón que o porfillara
• ²⁵e preferiu padecer malos tratos onda o pobo de Deus a poder gozar do pracer pasaxeiro do pecado;
• ²⁶deste xeito considerou meirande riqueza as aldraxes de Cristo ca os tesouros de Exipto, xa que el ollaba a recompensa.
• ²⁷Pola fe abandonou Exipto sen lle ter medo á cólera do rei, xa que se mantivo firme na súa decisión, coma home que vira o Invisible.
• ²⁸Pola fe deixou instituída a Pascua e a aspersión co sangue, para que o Exterminador non lles tocase aos seus primoxénitos.
• ²⁹Pola fe atravesou o mar Vermello coma quen pasa por terra enxoita; tentou os exipcios e o mar enguliunos.
• ³⁰Pola fe viñéronse abaixo as murallas de Iericó, despois de lles daren voltas arredor por sete días.
• ³¹Pola fe Rahab, a prostituta, que acolleu amigablemente aos espías, non morreu xunto cos rebelados.

Vista de conxunto

• ³²E que máis queredes que diga? Non me chegaría o tempo, se me puxese a falar de Guideón, de Barac, de Sansón, de Iefté, de David, de Samuel e dos profetas.
• ³³Eles coa fe gañaron reinos, fixeron xustiza, conseguiron promesas, pecháronlles a boca a leóns,
• ³⁴apagaron a furia do lume, escaparon ao fío da espada, repuxéronse de doenzas, foron valentes na guerra e fixeron recuar as filas dos exércitos estranxeiros;
• ³⁵houbo mulleres que recobraron resucitados aos seus defuntos; outros, polo contrario, morreron a golpes, sen quereren aceptar o rescate, para conseguiren deste xeito unha resurrección de máis valer.
• ³⁶Outros tiveron que sufrir aldraxantes azoutas e cadeas e cárcere.
• ³⁷Morreron acantazados, serrados, a golpes de espada, tiveron que camiñar errantes, cubertos con peles de ovella e de cabra, pasando mil necesidades, tribulacións e malos tratos.
• ³⁸O mundo non era merecente deles: por iso andaban a rumbo, perdidos por fóra dos lugares, polos montes, polas covas e tobos da terra.
• ³⁹Mais todos estes, aínda que pola fe Deus testificou a favor deles, non conseguiron alcanzar a promesa,
• ⁴⁰xa que foi mesmamente en vistas a nós como Deus preparou algo mellor; de xeito que eles non puidesen conseguir a perfección sen nós.