Capítulo 12

SEGUNDA SECCIÓN: A CONSTANCIA NECESARIA

Chamada á constancia

• ¹Polo tanto, xa que nos vemos cercados arredor por unha tal nube de testemuñas, deixando enteiramente a un lado todo o que nos estorba e o pecado que tan facilmente se nos apega, corramos con aguante a carreira que temos por diante,
• ²co ollo posto en Xesús, o primeiro guía que leva á perfección a nosa fe. Porque el, sen lles dar importancia ás aldraxes, soportou a cruz por mor da ledicia que o agardaba, e desde entón está sentado á dereita do trono de Deus.
• ³Meditade, polo tanto, naquel que veu soportando tal oposición contra si mesmo de parte dos pecadores para non esmorecerdes nin cansardes.

Motivos de ánimo

• ⁴Aínda non resististes ata o sangue na vosa loita contra o pecado
• ⁵e xa vos esqueceu aquela recomendación de Deus, que vos fala como se lles fala aos fillos:
• Meu fillo, non despreces o castigo do Señor
• nin esmorezas cando El che rife;
• ⁶porque o Señor, a quen lle quere ben, castígao, e azouta a todo aquel que recoñece por fillo.
• ⁷Aguantade o sufrimento coma un castigo educativo: é Deus que vos trata coma fillos. Porque, quen é o fillo a quen seu pai non o castiga?
• ⁸Se quedades sen castigo, do que todos temos a nosa parte, será que sodes bastardos, non fillos.
• ⁹Aínda máis, nosos pais terreais eran os que nos castigaban e con todo respectabámolos. E logo non nos habemos de someter con moita máis razón ao Pai do espírito, para podermos vivir?
• ¹⁰Aqueles castigaban uns poucos días, conforme o que eles entendían: pero Deus castiga como cómpre, para que participemos da súa santidade.
• ¹¹Ningún castigo resulta agradable de momento, senón triste; pero co tempo, aos que están exercitados nel págalles co froito pacífico da xustiza.
• ¹²Por iso, entesade as vosas mans sen forzas e os vosos xeonllos trementes
• ¹³e poñede os vosos pés en vieiros dereitos para que a perna coxa non escorde, senón que máis ben cure.

POLO VIEIRO DEREITO AOS FROITOS DA XUSTIZA

Cómpre estar atentos, pois vivimos na etapa final

• ¹⁴Procurade de todos os xeitos a paz entre todos vós e mais a vosa santificación, xa que sen ela ninguén poderá ver ao Señor.
• ¹⁵Tede moito coidado de que ningún quede sen o favor de Deus, de que ningunha raíz velenosa agromada dane e contaxie a comunidade.
• ¹⁶Que ninguén, polos seus pareceres, venda o máis sagrado, coma Esaú, que por un simple xantar vendeu os seus dereitos de primoxénito;
• ¹⁷vós sabedes que despois, por máis que quixo herdar a bendición, non se considerou que fose merecente dela e non a houbo para el, aínda que a pediu con bágoas e todo.
• ¹⁸Non estades diante dun monte que se poida apalpar nin dun lume ardente nin dunha nube negra e borrascosa nin dunha tormenta
• ¹⁹nin diante do bucinazo dunha trompeta nin do boureo dunhas palabras coma as que escoitaron aqueles que, ao sentilas, pediron que non lles falase máis;
• ²⁰porque non podían co que se lles estaba mandando: Quen toque o monte, aínda que sexa un animal, morrerá acantazado.
• ²¹Tan sublime era a aparición que o mesmo Moisés dixo: Estou abraiado e tremendo.
• ²²Vós, en cambio, estades diante do monte Sión, da cidade do Deus vivo, da Xerusalén celeste; diante de milleiros de anxos, da asemblea
• ²³en festa, dos primoxénitos censados no ceo, e diante de Deus, xuíz de todos, e das ánimas dos xustos que xa chegaron á súa perfección,
• ²⁴e diante de Xesús, mediador da Nova Alianza, e diante do sangue da aspersión, que clama máis forte ca o de Abel.
• ²⁵Tede coidado de non rexeitar a quen vos está falando, que se aqueles non deron fuxido do castigo por rexeitaren a quen os instruía aquí na terra, moito menos poderemos nós fuxir do castigo, se lle volvemos as costas a quen nos instrúe desde o ceo!
• ²⁶A súa voz entón fixo tremer a terra, pero agora quen pode falar prometeu: a derradeira vez farei tremer non só a terra, senón tamén o ceo.
• ²⁷A expresión “a derradeira vez” quere dicir a abolición do que, por ser cousa creada, é provisional de xeito que quede o que é definitivo.
• ²⁸Por iso, xa que recibimos un reino definitivo, esteámoslle agradecidos a Deus, servíndoo como lle agrada a El con reverencia e respecto,
• ²⁹xa que o noso Deus é lume devorador.