Capítulo 2

Distingos nas comunidades

• ¹Meus irmáns, a fe que temos no noso Señor Xesús Cristo, o glorioso, non cadra ben con certos distingos entre persoas.
• ²Entra na vosa asemblea, é un supoñer, un home cun anel de ouro, vestido con moita galanura, e entra tamén un pobre vestido con farrapos;
• ³se vos fixades no que vai ben vestido, e lle dicides: “Ti acomódate ben aquí”; e ao pobre: “Ti queda de pé aí”, ou “Senta no chan aos meus pés”,
• ⁴non estades facendo distincións entre vós mesmos, converténdovos en xuíces de criterios inicuos?
• ⁵Escoitádeme ben, meus irmáns queridiños: seica non escolleu Deus os pobres deste mundo para seren ricos na fe e herdeiros do Reino que Deus prometeu aos que o aman?
• ⁶Vós, en troques, abafastes o pobre. Seica non son os ricos os que vos asoballan e os que vos levan a xuízo?
• ⁷Non son eles tamén os que aldraxan o fermoso nome que se invocou sobre vós?
• ⁸Facedes moi ben se, con todo, cumprides á perfección a Lei rexia da Escritura que di: Amarás o teu próximo coma a ti mesmo.
• ⁹Pero se andades con favoritismos, pecades e a lei havos acusar de transgresores.
• ¹⁰Porque quen garda toda a Lei, aínda que só quebrante un mandado, ten que responder de todos,
• ¹¹pois o que dixo: non fagas adulterio, tamén dixo: non mates. E, se non adulteras pero matas, xa non cumpres coa Lei.
• ¹²Falade e facede as cousas como acae a quen a lei da liberdade vai xulgar,
• ¹³pois terá un xuízo sen misericordia o que non foi misericordioso; a misericordia está por riba do xuízo.

A fe móstrase nos feitos

• ¹⁴Irmáns benqueridos, que proveito lle trae a un dicir que ten fe, se non ten feitos? Acaso o poderá salvar esa fe?
• ¹⁵Se un irmán ou unha irmá andan espidos e necesitados do pan de cada día,
• ¹⁶e vai un de vós e dilles: “Ídevos en paz, quentádevos e fartádevos”, pero non lles dá aquilo que lle cómpre ao seu corpo, que proveito levan?
• ¹⁷Pois o mesmiño pasa coa fe: se non ten feitos, leva a morte no seu cerne.
• ¹⁸Pode dicir alguén: “Ti tes a fe, eu teño os feitos”. Móstrame a túa fe sen feitos, que eu polos feitos heiche mostrar a miña fe.
• ¹⁹Ti cres que só hai un Deus? Fas ben, pero iso tamén o cren os demos e mais tremen.
• ²⁰Queres entender dunha vez, parvo, que a fe sen feitos está morta?
• ²¹Os feitos xustificaron ao noso pai Abraham, cando ofreceu o seu fillo Isaac enriba do altar, non si?
• ²²Fíxaste como a fe colabora cos seus feitos e como polos feitos a fe chegou á súa madurez?
• ²³Así se cumpriu a Escritura que di: Abraham tivo fe en Deus e iso valeulle de xustificación, de xeito que mesmo se lle chamou amigo de Deus.
• ²⁴Xa vos decatades de como son os feitos os que xustifican o home e non só a fe.
• ²⁵O mesmo podemos dicir da prostituta Rahab: seica non a xustificaron os feitos, cando recibiu os mensaxeiros e os encamiñou logo por outros carreiros?
• ²⁶O mesmo que un corpo sen alento está morto, así tamén a fe sen feitos morta está.