CARTA DE SANTIAGO

Capítulo 4

¹De onde veñen esas guerras e liortas que se dan entre vós? Non será das vosas cobizas, que loitan no voso interior?
²Degoirades e non tedes; enrabechádesvos e andades cheos de envexa e non logrades cousa; combatédesvos e facédesvos a guerra e non conseguides porque non o pedides
³e, se pedides, non recibides, porque pedides só co devezo de satisfacerdes as vosas cobizas.
⁴Desleigados! Seica non sabedes que a amizade con este mundo é inimiga de Deus? E así quen quere ser amigo deste mundo faise inimigo de Deus.
⁵Ou é que coidades que a Escritura di sen razón aquilo de que “o Espírito que puxo en nós ten arelas fortes”?
⁶Pero meirande é a graza que nel concede. E por isto di: Deus arrepónselles aos soberbios, pero aos humildes dálles a súa graza.
⁷Sédelle, logo, ben mandados a Deus; facédelle fronte a Satán e arredarase de vós.
⁸Achegádevos a Deus e El achegarase a vós. Lavade as mans, pecadentos, limpade os corazóns, homes falsos.
⁹Apalpade as vosas miserias, poñede o loito e chorade; que o voso riso se converta en pranto; e a vosa alegría, en tristura.
¹⁰Abaixádevos no acatamento do Señor, que El vos ha soerguer.
¹¹Non andedes falando mal uns dos outros, irmáns. Quen fala mal de seu irmán ou xulga a seu irmán, fala mal da Lei e xulga a Lei; e, se xulgas a Lei, xa non es cumpridor da Lei, senón o seu xuíz.
¹²Só un é lexislador e xuíz: o que pode salvar e perder. Pero quen es ti para xulgares o próximo?

¹³Reparade agora no que dicides: “Hoxe ou mañá imos ir para esta ou aquela cidade, botaremos alí o ano, negociaremos e teremos beneficio”.
¹⁴Pero se non sabedes o que vai ser de vós mañá! Porque que é a vosa vida? Unha fumarediña que aparece e desaparece no mesmo intre.
¹⁵En vez diso debiades dicir: “Se Deus quere e chegamos alá, imos facer isto ou aquilo”.
¹⁶Pero vexo que vós sodes uns fanfurriñeiros e semellante fachenda é mala.
¹⁷O que coñece o ben que ten que facer e non o fai, comete pecado.