PRIMEIRA CARTA DE PEDRO

Capítulo 2

¹Así que, espídevos de toda maldade, de toda mesquindade e finximento, da envexa e de falar mal dos outros.
²Coma nenos que acaban de nacer, ansiade o leite puro, o espiritual, que recibistes no bautismo, para medrardes con el en orde á salvación,
³xa que probastes o bo que é o Señor.
⁴Ao achegárdesvos ao Señor, pedra vivificadora –de refugallo para os homes, pero pedra escollida e apreciada aos ollos de Deus–,
⁵sede tamén vós, coma pedras vivas, parte da construción do templo espiritual: para os cultos dun sacerdocio santo e para ofrecer ofrendas espirituais, aceptables a Deus por medio de Xesús Cristo.
⁶Por iso lese na Escritura:
Ollade que eu poño en Sión unha pedra angular,
escollida e digna de honra;
quen fíe nela, non levará desengano.
⁷A súa honra é para vós os que credes, pero para os que non cren é
a pedra que refugaron os canteiros
e que se converteu en esquinal
⁸e aínda máis:
en pedra onde se tropeza,
en couce onde un se esnafra.
⁹Pero, en cambio, vós sodes raza escollida, sacerdocio de reis, nación santa, pobo adquirido por Deus, para pregoardes as marabillas daquel que vos chamou das tebras á súa luz admirable.
¹⁰Vós, os que antes non erades pobo, agora sodes o pobo de Deus; ninguén se compadecía de vós, pero agora atopastes quen se compadeza de vós.

¹¹Meus amigos, recoméndovos que, coma forasteiros e emigrantes que sodes, vos manteñades lonxe dos baixos desexos que loitan contra nós.
¹²Entre os pagáns mantede un comportamento honrado, para que, aínda que vos calumnien polo voso comportamento coma malfeitores, ao veren as vosas obras boas, acaben por dar gloria a Deus, o día que El os visite.
¹³Sometédevos ante toda institución humana por mor do Señor, ora sexa o emperador, como soberano que é,
¹⁴ou os gobernadores, como delegados seus, para castigar os malfeitores e premiar aos que fan o que está ben.
¹⁵Porque isto é o que Deus quere: que portándovos ben, lle tapedes a boca á ignorancia dos estúpidos.
¹⁶Isto facédeo como xente libre de verdade e non como quen toma a liberdade para tapar a ruindade, senón como servidores de Deus.
¹⁷Tede consideración con todo o mundo, querede ben aos irmáns, respectade a Deus, honrade o emperador.

¹⁸Os criados sometédevos aos vosos amos con todo o respecto; non só aos que son bos e comprensivos, senón tamén aos que son rigorosos,
¹⁹pois o mérito está en que un, dándose conta de que Deus o quere, ature mágoas inxustamente sufridas.
²⁰Porque que mérito ten que aguantedes que vos enchan de labazadas por vos portardes mal? Pero, se vos portades ben e, mesmo así, aguantades sufrimentos, isto é precioso aos ollos de Deus.
²¹De feito chamouvos Deus para isto, porque tamén Cristo sufriu por vós, deixándovos así un exemplo para que sigades os seus pasos.
²²El, que non fixo pecado, nin engano se atopou na súa boca,
²³cando o aldraxaban, non devolvía aldraxes; mentres sufría, non ameazaba, senón que se puña nas mans do que xulga con xustiza.
²⁴No seu corpo, el ofrendou os nosos pecados sobre a cruz, para que nós, mortos ao pecado, vivamos para a xustiza: curáronnos as súas chagas.
²⁵Erades coma ovellas extraviadas, pero agora volvéstesvos ao voso pegureiro e pastor.