Capítulo 5

Preocupación pastoral e obediencia na humildade

• ¹Aos responsables das vosas comunidades, exhórtoos eu, responsable coma eles, que fun testemuña dos padecementos de Cristo e que terei parte convosco na gloria que está para se manifestar:
• ²coidade o rabaño de Deus, que está á vosa garda; mirade por el, non por pura obriga senón, como Deus quere, de boa gana; nin por baixos intereses de lucro senón porque vos agrada;
• ³nin dándovolas de señores dos que se vos encomendaron, senón facéndovos exemplo para o rabaño.
• ⁴Así, cando apareza o supremo Pastor, recibiredes a coroa da gloria, que nunca murcha.
• ⁵Tamén os mozos haberedes ser ben guiados cos responsables. No trato cos demais revestídevos todos vós dun pensar humilde, porque
• Deus oponse aos soberbios,
pero concédelles a graza aos humildes.
• ⁶Por iso vós facédevos humildes, para estardes baixo a man poderosa de Deus, de xeito que El vos levante no intre oportuno.
• ⁷Botade sobre Deus todas as vosas ansias, que El coida de vós.

Estar alerta, para vencer ao demo e servir a Deus

• ⁸Pero comede e bebede con regra. Alerta! Que o voso inimigo, o demo, bruando coma un león, anda ao arredor á procura de quen engulir.
• ⁹Resistídelle firmes na fe, sabendo que os mesmos sufrimentos lles están reservados aos vosos irmáns en todo o mundo.
• ¹⁰Pois Deus, de quen vén toda a graza e que vos chamou por medio de Cristo á súa gloria eterna, despois dun pouco de sufrimento, El mesmo vos porá en forma, vos volverá firmes, fortes e vos dará estabilidade.
• ¹¹El ten poder polos séculos dos séculos. Amén.

Despedida

• ¹²Do puño de Silván, irmán fiel –así o considero–, escribinvos esta pequena carta, para exhortarvos e asegurar que esta é a verdadeira graza de Deus. Afincádevos ben nela.
• ¹³A comunidade escollida coma vós, que vive en Babilonia, mándavos saúdos e tamén o meu fillo Marcos.
• ¹⁴Saudádevos uns aos outros cun bico de irmáns. Paz a todos vós, os cristiáns.