SEGUNDA CARTA DE PEDRO

Capítulo 2

¹O mesmo que houbo no pobo xudeu profetas falsos, tamén haberá entre vós falsos mestres, que meterán arteiramente herexías perniciosas; ao negaren ao Señor que os rescatou, carrexan para si unha rápida perdición.
²Moitos, extraviándose, seguirán o camiño dos libertinos e por culpa deles maldicirase o camiño verdadeiro.
³Pois, por cobiza, hanvos explotar con discursos arteiros: a sentenza que merecen xa hai tempo que non folga; e a perdición que lles vén enriba non está a durmir, de certo.

⁴Pois Deus non perdoou aos anxos que pecaron, senón que os botou aos alxubes escuros do inferno, gardándoos alí para o xuízo.
⁵Tampouco non lle perdoou ao mundo antigo, senón que, cando mandou o cataclismo a aquel mundo de impíos, soamente gardou seguras a oito persoas con Noé, o pregoeiro da xustiza;
⁶e condenou as cidades de Sodoma e Gomorra volvéndoas cinsa, deixando deste xeito e para sempre un escarmento para os impíos.
⁷Pero librou o xusto Lot, atormentado polo comportamento lascivo daquela xente sen decencia,
⁸pois como era un home xusto, co que lles vía e lles oía aos homes entre os que vivía un día e outro día, doíanlle na súa alma santa aquelas accións inicuas.
⁹Deste xeito o Señor sabe ben como librar da proba os homes piadosos; e, en troques, tamén sabe gardar para o día do xuízo os culpables, que xa van ser castigados,
¹⁰maiormente os que van tras dos desexos impuros da carne e os que desprezan a autoridade do Señor. Ousados, pagados de si, destemidos, maldicen os Seres Gloriosos,
¹¹cando nin os mesmos anxos, con seren maiores ca eles en forza e poder, non se atreven a lles botar unha maldición diante do Señor.
¹²Pero esa xente, coma animais irracionais, nacidos e destinados para que os cacen e os maten, por maldiciren o que nin sequera coñecen, morrerán cunha morte coma a destes animais.
¹³Recibirán así a paga dos seus erros, xa que pensan que a felicidade consiste en andar de esmorga en pleno día.

¹⁴Os seus ollos non se enchen de adulterar nin se cansan de pecar; andan á caza dos que se acaban de converter, coñecen todas as mañas da cobiza, naceron para a maldición.
¹⁵Ao deixaren o camiño dereito, extraviáronse, seguindo o camiño de Balaam, fillo de Bosor, quen cobizou a paga por profetizar cousas inxustas;
¹⁶pero tivo quen lle botase na cara o seu pecado: unha burriña sen fala falou con voz de home e parou a loucura do profeta.
¹⁷Son coma fontes secas, nubes mouras empurradas por unha tormenta: a negra escuridade está gardada para eles.
¹⁸Pois con discursos que soan moi ben pero que non din cousa ao caso e aproveitando as paixóns lascivas da carne, cazan aos que hai pouco se apartaron dos que vivían no erro.
¹⁹Prométenlles liberdade, eles que son escravos da corrupción ^__porque o que nos vence, escravízanos^__.
²⁰Se os que se libran das inmundicias do mundo, grazas a coñeceren ao noso Señor e Salvador Xesús Cristo, se deixan enlizar e vencer de novo polas mesmas inmundicias, o seu final vénlles ser peor do que o principio.
²¹Máis lles valía non coñecer o vieiro da xustiza, antes que, de coñecido, volverse atrás do cumprimento da santa doutrina que se lles entregou.
²²Pasoulles o daquel atinado: O can que vomitou, o vómito papou; e aqueloutro: “Porca lavada envórcase no bulleiro”.