Capítulo 1

PRÓLOGO

Introdución

• ¹Revelación de Xesús Cristo que Deus lle outorgou, para que el lles mostrase aos seus servos o que ten que acontecer axiña. E fíxoa coñecer, mandándolla polo seu anxo ao seu servo Xoán,
• ²que é testemuña da palabra de Deus e do propio testemuño de Xesús Cristo, dicindo canto viu.
• ³Benia quen lea e quen escoite esta profecía e faga caso do que nela queda escrito, porque está no seu cumprimento.

Saúdo aos destinatarios

• ⁴Eu, Xoán, deséxovos ás sete igrexas de Asia graza e paz de parte do que é, o que era e o que está a vir, de parte dos sete espíritos que están diante do seu trono;
• ⁵e de parte de Xesús Cristo, a testemuña que merece fe, o primeiro en renacer da morte e soberano dos reis da terra. A aquel que nos ama, que nos liberou dos nosos pecados co seu sangue
• ⁶e que nos converteu nun reino, en sacerdotes para o seu Deus e Pai: a el a gloria e mais o poder polos séculos dos séculos. Amén.
• ⁷Velaquí vén nas nubes, e todo ollo o verá, mesmo aqueles que o traspasaron: por el baterán no peito todas as razas da terra. Certo. Amén.
• ⁸“Eu son o Alfa e o Omega, di o Señor Deus, o que é, o que era e o que está a vir, o que todo o sostén”.

Liturxia introdutoria. Visión vocacional do autor

• ⁹Eu, Xoán, voso irmán e compañeiro no sufrimento, no reino e na esperanza en Xesús, estaba na illa chamada Patmos, por cousa da palabra de Deus e do testemuño de Xesús.
• ¹⁰Caín en arroubo o día do Señor e oín detrás miña un berro forte, coma dunha trompeta,
• ¹¹que dicía: ^__O que vas ver escríbeo nun libro e mándallelo ás sete igrexas: a de Éfeso, a de Esmirna, a de Pérgamo, a de Tiátira, a de Sardes, a de Filadelfia e a de Laodicea.
• ¹²E dei a volta para ver de quen era a voz que me falaba e, ao virar, vin sete candelabros de ouro
• ¹³e no medio dos candelabros unha figura humana vestida cunha túnica talar e cunha faixa de ouro cinguida á altura do peito.
• ¹⁴A súa cabeza e os seus cabelos eran brancos coma a la branca, coma a neve; e os seus ollos, coma chama de lume;
• ¹⁵os seus pés semellantes ao metal, cando se pon roxo na forxa; o seu falar, coma o bruído do mar.
• ¹⁶Na man dereita tiña sete estrelas e da boca saíalle unha espada de dous fíos ben afiada. A cara resplandecíalle coma o sol cando dá con toda a súa forza.
• ¹⁷Ao velo, caín aos seus pés coma morto. Pero el puxo a súa man dereita sobre min e díxome: ^__Non teñas medo. Eu son o Primeiro e o Último,
• ¹⁸o que vive; estiven morto pero repara en que estou vivo polos séculos dos séculos e teño as chaves da Morte e do lugar dos mortos.
• ¹⁹Escribe, logo, todo o que ves, o que hai e o que ha vir despois disto.
• ²⁰O segredo misterioso das sete estrelas que ollas na miña man dereita e dos sete candelabros de ouro é este: as sete estrelas son os anxos das sete igrexas e os sete candelabros son as sete igrexas.