Capítulo 11

O santuario e as dúas testemuñas

• ¹Déuseme unha canivela da feitura dunha vara de medir, dicíndome: ^__Érguete e mide o santuario de Deus e mais o seu altar e mide os que adoran no santuario.
• ²Mais o adro que está fóra do santuario déixao de lado e non o midas, que llelo deron aos pagáns, que pisarán a cidade santa durante corenta e dous meses.
• ³Eu permitireilles ás miñas dúas testemuñas que fagan de profetas durante mil douscentos sesenta días, vestidas con roupa feita de sacos.
• ⁴Estas son as dúas oliveiras e os dous candelabros, que están ergueitos diante do Señor do mundo.
• ⁵E se alguén lles quere facer mal, sairá das súas bocas lume que devorará os seus inimigos; se alguén lles quixer facer mal, cómpre que morra deste xeito.
• ⁶Eles teñen poder para pechar o ceo, de xeito que non chova durante os días do seu profetizar. Teñen poder de converter a auga en sangue e de castigar a terra con calquera tipo de praga cantas veces queiran.
• ⁷Pero, cando acaben o seu testemuño, a fera que sobe do abismo loitará contra eles, venceraos e mataraos.
• ⁸E os seus cadáveres quedarán na praza da gran cidade, que se chama en linguaxe simbólica Sodoma e Exipto, onde tamén foi crucificado o seu Señor.
• ⁹Xentes de diferentes pobos, tribos, linguas e nacións ollarán para os seus cadáveres durante tres días e medio e non deixarán poñer os cadáveres no sartego.
• ¹⁰Os habitantes da terra alegraranse e brincarán de alegría e mandaranse regalos uns aos outros, porque aqueles dous profetas atormentaran os habitantes da terra.
• ¹¹Despois destes tres días e medio, un espírito vivificador mandado por Deus entrou neles e puxéronse en pé. Aos que miraban para eles entroulles un gran medo.
• ¹²E oíron un forte berro que desde o ceo lles dicía: ^__Subide aquí! E subiron ao ceo nunha nube, á vista dos seus inimigos.
• ¹³Naquela mesma hora veu un gran terremoto e derrubouse unha décima parte da cidade e morreron no terremoto sete mil homes. Os outros colleron medo e déronlle gloria ao Deus do ceo.
• ¹⁴O segundo Ai!, pasou. O terceiro Ai!, velaí vén.

CUARTA SECCIÓN:

A SÉTIMA TROMPETA E A SERIE DAS VISIÓNS DO DRAGÓN

Loanzas e agradecementos

• ¹⁵Logo tocou o sétimo anxo e oíronse uns fortes berros desde o ceo, que dicían: ^__O reinado do mundo pasou a ser do noso Deus e do seu Mesías! El reinará polos séculos dos séculos.
• ¹⁶E os vinte e catro anciáns, os que sentan diante de Deus nos seus tronos, prostráronse para adorar a Deus,
• ¹⁷dicindo: ^__Dámosche grazas a ti, Señor, Deus que todo o sostén, que es e que eras, por asumires o teu grande poder e comezares a reinar.
• ¹⁸Anoxáronse contra ti os xentís, pero agora chegou o teu anoxo: é o momento de lles facer xustiza aos que morreron e de lles dar a paga aos teus servos, os profetas, ao teu Santo pobo e aos que te respectan a ti, aos pequenos e aos grandes, e de esnaquizar os que destrúen o mundo.

Anuncio da intervención de Deus

• ¹⁹E abriuse o santuario celeste de Deus e apareceu a Arca da súa alianza no seu santuario. Entón houbo lóstregos, berros, tronos, un terremoto e unha grande sarabiada.