Capítulo 14

O Año e os mártires no monte Sión

• ¹Logo tiven unha visión. O Año estaba de pé no monte de Sión, e con el cento corenta e catro mil, que tiñan escrito nas súas frontes o nome do Año e mais o nome do seu Pai.
• ²E oín unha voz desde o ceo coma o bruído dunha gran tormenta de auga e tronos; e a voz que oín semellaba a duns arpistas, floreando nas súas arpas.
• ³Cantaban un cántico novo diante do trono e mais diante dos catro animais e dos anciáns. E ninguén podía aprender o seu canto, fóra dos cento corenta e catro mil, os que foran rescatados da terra.
• ⁴Estes son os que non se lixaron con mulleres, os que son virxes. Estes son os que acompañan o Año a onde el vaia. Estes foron mercados entre os homes, como ofrenda de primicias para Deus e para o Año.
• ⁵E na boca deles endexamais non se atopou mentira: son inmaculados.

Tres anxos anuncian a vitoria en tres visións

• ⁶E vin outro anxo voando polo medio do ceo: levaba unha boa nova eterna, para pregoárllela aos habitantes da terra, a todas as nacións, razas, linguas e pobos.
• ⁷Dicía a berros: ^__Respectade a Deus, dádelle gloria! Porque xa chegou a hora do seu xuízo; e adorade o Creador do ceo e da terra, do mar e das fontes das augas.
• ⁸E outro anxo, o segundo, viña despois dicindo: ^__Caeu, caeu a gran Babilonia!, que ten borrachas a todas as nacións co viño do furor das súas fornicacións.
• ⁹E outro anxo, o terceiro, viña detrás deles, dicindo a berros: ^__Se alguén adora a besta ou a súa imaxe e recibe o sinal dela na súa fronte ou na súa man,
• ¹⁰este tal beberá do viño da ira de Deus: viño puro, vertido na cunca da súa ira, e será atormentado con lume e xofre na presenza dos santos anxos e do Año.
• ¹¹O fume que os atormenta sobe polos séculos dos séculos, e os adoradores da besta e mais da súa imaxe e os que reciben a marca do seu nome, non teñen acougo nin de día nin de noite.
• ¹²Aquí está a esperanza dos santos, dos que observan os mandamentos de Deus e gardan a fe de Xesús.
• ¹³E oín unha voz do ceo que me dicía: ^__Escribe: “Benia os mortos que, de agora en diante, morran no Señor. Si ^__di o Espírito^__, que descansen das súas fatigas, porque as súas obras van con eles”.

Visión anticipada do xuízo de Deus

• ¹⁴Logo tiven unha visión. Apareceu unha nube branca, e sobre a nube un cabaleiro semellante a un Fillo de home, cunha coroa de ouro na cabeza, e na man unha fouce ben afiada.
• ¹⁵Outro anxo saíu do santuario, berrándolle con fortes berros ao cabaleiro da nube: ^__Agarra a túa fouce e sega, que xa chegou o tempo da seitura: a colleita da terra xa está seca.
• ¹⁶O cabaleiro da nube botou a súa fouce no mundo e fíxose a seitura.
• ¹⁷Logo outro anxo saíu do santuario celeste, tamén el cunha fouce ben afiada.
• ¹⁸E de onda o altar saíu outro anxo, o que tiña poder sobre o lume, e chamou a berros ao que tiña a fouce ben afiada e díxolle: ^__Mete a túa fouce ben afiada e vendima os acios da viña da terra, porque os bagos están maduros de máis.
• ¹⁹E meteu o anxo a súa fouce na viña do mundo e vendimouna e botou os acios na moxega grande da ira de Deus.
• ²⁰E pisouse a moxega fóra da cidade e saíu sangue da moxega ata os freos dos cabalos, sesenta leguas arredor.