LIBRO DA APOCALIPSE - Capítulo 18
Capítulo 18
Primeiro anuncio da caída de Babilonia
- 1Despois disto vin outro anxo baixar do ceo. Tiña gran poder, e a terra quedou iluminada coa súa gloria.
- 2Berrou con voz poderosa:
__Caeu, caeu Babilonia, a grande,
volveuse morada de demos,
cova de todo espírito impuro,
niño de todo paxaro impuro e noxento.
- 3Porque do viño rabioso
da súa prostitución
beberon todas as nacións,
e os reis da terra andaron a fornicar con ela,
e co exceso do seu luxo enriquecéronse
os traficantes da terra.
Segundo anuncio da caída de Babilonia e laio por ela
- 4Logo oín outra voz que viña do ceo e dicía:
__Saíde dela, meu pobo,
para non terdes parte nos seus pecados,
e para que non vos toquen
os seus castigos.
- 5Os seus pecados
fóronse amoreando ata o ceo,
e Deus recordou as súas iniquidades.
- 6Pagádelle coa mesma moeda
que ela pagou;
aínda mais, dobrádelle as que ela fixo:
coa cunca onde ela remexeu a mestura,
remexédelle o dobre para ela;
- 7canta gloria e praceres ela tivo,
dádelle outro tanto en tormentos e loito.
Porque ela di para si:
Estou sentada nun trono de raíña,
e nin estou viúva
nin verei o loito.
- 8Por isto nun único día
hanlle vir as súas pragas:
peste, desgraza e fame,
e volverase cinsa no lume,
porque poderoso é o Señor,
o Deus que a condena.
- 9Chorarán e botarán as mans á cabeza os reis da terra, os que practicaron a prostitución con ela e que se encheron de pecar con ela, cando vexan o fume da súa queima.
- 10Desde lonxe e de pé por medo ao seu castigo, dirán:
__Pobre, pobre da gran cidade
de Babilonia!,
pobre Babilonia, cidade poderosa!:
que logo chegou a túa condenación!
- 11Tamén choran e fan o pranto por ela os traficantes do mundo, porque xa ninguén lle compra a súa mercadoría:
- 12a carga de ouro e de prata, de pedras preciosas e perlas, de liño puro, de púrpura, de seda e de escarlata; de todas as madeiras nobres; de todos os obxectos de marfil e de pedras preciosas, de bronce, de ferro e de mármore;
- 13as cargas de canela e de perfumadas unturas, de pos perfumados, de mirra, de incenso, de viño, de aceite, de flor de fariña e de trigo, rabaños de vacas e ovellas, cabalos, carros, escravos e homes para a venda.
- 14Os froitos maduros da túa cobiza
fuxiron de ti;
e todo o ben cebado e brillante
perdeuse para ti,
e xa non volverá endexamais.
- 15Os traficantes destas cousas, que se enriqueceron a costa dela, estarán de pé desde lonxe, por medo ao seu castigo. Chorando e laiando
- 16dirán:
__Ai! Pobre gran cidade
vestida de liño fino,
de púrpura e escarlata,
adornada de ouro,
de pedras preciosas e de perlas!
- 17Porque nun virar da man
quedou erma tanta riqueza.
E todos os patróns e pasaxeiros que navegan, os mariñeiros e cantos traballan no mar, quedaron de pé, desde lonxe;
- 18e, mirando para o fume da queima, comezaron a berrar, dicindo:
__Que cidade houbo semellante á gran cidade?
- 19Logo, botaron terra nas súas cabezas e, entre choros e laios, berraron:
__Ai! Pobre gran cidade
coa que se fixeron ricos
todos os que teñen barcos no mar,
á costa da súa fartura!
Nun virar da man quedou erma.
- 20Alégrate, ceo, por causa dela!
E vós, os santos, os apóstolos
e os profetas, alegrádevos!,
porque Deus volveu contra ela
a sentenza que un día ela
lanzara contra vós.
Símbolo profético da caída de Babilonia
- 21Entón un anxo forte ergueu unha pedra coma unha grande moa de muíño, e botouna no mar dicindo:
__Con forza coma esta han botar
a Babilonia, a gran cidade,
e non a atoparán máis.
- 22A música dos citaristas e dos músicos,
a melodía dos frautistas
e dos trompetistas
xa non se oirá máis en ti;
e artesán ningún, de calquera oficio que for,
non o haberá máis en ti;
e o remusmús da moa do muíño
non se volverá sentir máis en ti;
- 23e a luz do farol
non volverá brillar máis en ti,
e as palabras amorosas do esposo
e da esposa
non se oirán máis en ti:
Porque, sendo os teus traficantes
os máis grandes de todo o mundo,
todas as xentes se perderon
coas túas bruxerías;
- 24e en ti atopouse sangue dos profetas
e do pobo santo,
e o de todos os que foron
inmolados no mundo.