Capítulo 9

A quinta trompeta ou o primeiro Ai!: os saltóns

• ¹Logo tocou o quinto anxo e vin que unha estrela caía do ceo na terra. Déuselle a ela a chave do pozo do abismo;
• ²ela abriuno e subiu do pozo coma unha fumareda dun gran forno: escureceuse o sol e mais o aire por cousa da fumareda do pozo.
• ³Logo saíron da fumareda saltóns pola terra. Déuselles poder, coma o que teñen os alacráns da terra,
• ⁴e díxoselles que non danasen nin a herba dos campos nin verde ningún nin árbore ningunha senón unicamente os homes que non tivesen o selo de Deus na testa.
• ⁵Encargóuselles que non os matasen, senón que os atormentasen por cinco meses: o tormento deles era coma o tormento do alacrán, cando pica no home.
• ⁶Naqueles días os homes procurarán a morte e non a atoparán; desexarán morrer, pero a morte fuxirá deles.
• ⁷Os saltóns semellaban cabalos aparellados para a guerra: tiñan nas cabezas coma unhas coroas que parecían de ouro e as caras coma as caras dos homes;
• ⁸tiñan os cabelos coma cabelos de mulleres, e os dentes eran coma os dos leóns;
• ⁹tiñan unhas coirazas como coirazas de ferro e o zoar das súas ás era coma estrondo de carros e de moitos cabalos correndo para a guerra;
• ¹⁰tiñan rabos e aguillóns semellantes aos dos alacráns, e nos seus rabos tiñan o poder de danar os homes por cinco meses.
• ¹¹Teñen un rei que os dirixe: o anxo do abismo, que en hebreo se chama Abaddón e en grego Apolión, o Estragador.
• ¹²O primeiro Ai! pasou, pero despois deste aínda virán outros dous Ais!

A sexta trompeta ou o segundo Ai!: a cabalaría mortífera do demo

• ¹³Logo tocou o sexto anxo, e oín unha voz, que viña dos cornos do altar de ouro, que está diante de Deus.
• ¹⁴Dicíalle ao sexto anxo, que tiña a trompeta: ^__Solta os catro anxos que están presos onda o gran río, o Éufrates.
• ¹⁵E quedaron soltos os catro anxos, que estaban aparellados para mataren a terceira parte dos homes naquela hora, día, mes e ano.
• ¹⁶O número da tropa de cabalaría era de douscentos millóns: eu mesmo oín o número.
• ¹⁷E nesta visión os cabalos e os seus cabaleiros aparecían deste xeito: tiñan coirazas da cor do rescaldo, violáceo e marelo de xofre; as cabezas dos cabalos eran coma as cabezas dos leóns, e da boca saíalles lume, fumareda e xofre.
• ¹⁸Unha terceira parte dos homes quedaron mortos con estas tres pragas: co lume, coa fumareda e co xofre que saía da boca dos cabalos.
• ¹⁹Porque estes cabalos tiñan o poder na boca e no rabo, pois os rabos, semellantes a cobras, remataban en cabezas e con elas facían mal.
• ²⁰Quedou un refugallo de homes, que nin con estas pragas morreron nin se arrepentiron do culto dos deuses falsos. Non deixaron de adorar os demos e as imaxes de ouro, de prata, de bronce, de pedra e de madeira, que nin poden ollar nin oír nin camiñar.
• ²¹Non se arrepentiron dos seus homicidios nin das bruxerías nin da prostitución nin dos roubos.