Capítulo 12

Os dons do espírito

• ¹Acerca dos dons espirituais non quero, irmáns, que esteades na ignorancia.
• ²Ben sabedes que cando erades pagáns, sentiádesvos arrebatados á forza cara aos ídolos mudos.
• ³Por iso vos declaro que ninguén que diga “Renegado sexa Xesús”, fala movido polo Espírito de Deus; e que ninguén é capaz a dicir “Xesús é o Señor”, se non é baixo o influxo do Espírito Santo.

Variedade e unidade dos dons

• ⁴Hai diversidade de dons, pero un mesmo Espírito;
• ⁵hai diversidade de servizos, pero un mesmo Señor;
• ⁶e hai diversidade de realizacións, pero un mesmo Deus, que é quen realiza todo en todos.
• ⁷A cadaquén dáselle a manifestación do Espírito para o ben común.
• ⁸A un o Espírito dálle palabra de sabedoría; a outro dálle palabra de ciencia o mesmo Espírito;
• ⁹a aqueloutro o mesmo Espírito concédelle fe.
• ¹⁰A un este mesmo Espírito dálle o don de curacións; a outro, o don de facer milagres; a outro, o don da profecía; a outro, discernimento de espíritos. A un, don de falar distintas linguas; a outro, o saber interpretar esas linguas.
• ¹¹Pero todo isto é un e o mesmo Espírito quen o realiza, repartindo a cada un en particular como a el lle parece.

A comparanza do corpo

• ¹²Porque igual que o corpo, sendo un, ten moitos membros, e todos estes membros, con seren moitos, non fan máis dun corpo, así tamén Cristo.
• ¹³Porque a todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos un único corpo: tanto xudeus coma gregos, tanto escravos coma libres; e a todos se nos deu a beber un único Espírito.
• ¹⁴Pois ben, o corpo non está formado por un único membro, senón por moitos.
• ¹⁵Se o pé dixer: “Como non son man, eu non son do corpo”, non por iso deixaba de ser do corpo.
• ¹⁶E se o oído dixer: “Como eu non son ollo, non son do corpo”, non por iso deixaba de ser do corpo.
• ¹⁷Se todo o corpo for ollo, onde estaría o oído? E se for todo oído, onde estaría o ulido?
• ¹⁸Ora ben, foi Deus quen puxo os membros, colocando cada un deles no corpo como El quixo.
• ¹⁹Se todo for un único membro, onde estaría o corpo?
• ²⁰En realidade, hai moitos membros, pero un corpo só.
• ²¹O ollo non lle pode dicir á man: “Non preciso de ti”. Nin a cabeza aos pés: “Non preciso de vós”.
• ²²Todo o contrario: os membros do corpo que parecen máis débiles son os máis necesarios;
• ²³e os que temos por menos decorosos, cubrímolos con máis decoro; e os menos honestos tratámolos con máis recato,
• ²⁴cousa que non precisan os honestos. Deus dispuxo o corpo dándolle máis honor ao máis privado del,
• ²⁵para que non haxa discordia no corpo, senón que, ao revés, os membros se preocupen por igual uns dos outros.
• ²⁶E así, cando padece un membro, todos padecen con el; cando a un membro o tratan ben, todos se alegran con el.

O corpo místico de Cristo

• ²⁷Ben, pois vós sodes corpo de Cristo e tamén membros, cada un pola súa parte.
• ²⁸Na Igrexa dispuxo Deus: primeiro apóstolos, logo profetas, en terceiro lugar mestres. Despois os que teñen poder de facer milagres; finalmente os que teñen don de curacións, de asistencia, de goberno, de falar distintas linguas.
• ²⁹Ou é que todos son apóstolos? Todos son profetas? Todos son mestres? Todos fan milagres?
• ³⁰Todos teñen o don de curar? Todos falan en moitas linguas? Todos saben interpretar?
• ³¹De todos modos, cobizade os carismas mellores. Pero, ademais, aínda vos vou mostrar o camiño por excelencia.