Capítulo 13

Himno ao verdadeiro amor

• ¹Por moito que eu falase as linguas todas dos homes e as dos anxos, se non tiver amor, non sería máis ca un bronce que resoa ou un pandeiro que repenica.
• ²Por moito que eu falase inspirado e comprendese todos os misterios e mais toda a ciencia e tivese tanta fe que movese os montes, se non tiver amor, non sería nada.
• ³Por moito que eu reparta todo o que teño e me deixe queimar vivo, se non tiver amor, non me sería de proveito ningún.
• ⁴O amor é de corazón grande, é servizal. O amor non ten envexa, non ten fachenda, non se ensoberbece;
• ⁵non é malcriado, non busca a súa comenencia, non se alporiza, non garda malicia;
• ⁶non simpatiza coa inxustiza, senón que se alegra coa verdade.
• ⁷Desculpa sempre, fíase sempre, espera sempre, atura sempre.
• ⁸O amor non pasa endexamais, mentres que as profecías desaparecerán, as linguas calarán, a ciencia acabará.
• ⁹Porque a nosa ciencia é limitada, e limitada é a nosa inspiración,
• ¹⁰e cando veña o perfecto, desaparecerá o limitado.
• ¹¹Cando eu era neno, falaba coma un neno, pensaba coma un neno, razoaba coma un neno; cando cheguei a home, deixei de lado as cousas de neno.
• ¹²Igualmente, agora vemos nun espello, escuramente; pero daquela habemos ver cara a cara. Agora coñezo dun modo incompleto; pero daquela hei coñecer tan ben como Deus me coñece a min.
• ¹³En resumo, hai tres cousas que permanecen: a fe, a esperanza e o amor; pero delas a meirande é o amor.