Capítulo 3

Inmaturidade dos corintios

• ¹E eu, irmáns, non puiden falarvos como a homes “espirituais”, senón como a homes aínda “non espirituais”, como a meniños en Cristo.
• ²Alimenteivos con leite, non co alimento sólido, porque aínda non o podiades pasar. Claro que aínda agora non o pasades,
• ³porque aínda sodes “carnais”. Ou non é certo que sodes “carnais” e que vos portades dun xeito simplemente humano se entre vós hai rivalidade e discordia?
• ⁴Mentres un diga: “Eu son de Paulo”, e outro diga: “Eu son de Apolo”, non sodes coma todos?

O verdadeiro papel dos predicadores

• ⁵Pois, que é Apolo?, que é Paulo?: meros servidores por medio de quen aceptastes a fe; e cada un obrou conforme o que o Señor lle deu.
• ⁶Eu plantei, Apolo regou, pero foi Deus quen vos deu o medro,
• ⁷de maneira que nin o que planta nin o que rega son ninguén, senón Deus, que é quen fai medrar.
• ⁸Quen planta e rega veñen facer o mesmo, pero cadaquén levará a súa paga conforme o seu traballo.
• ⁹Porque nós somos xornaleiros de Deus, e vós sodes o agro de Deus, edificio de Deus.
• ¹⁰Na medida da graza que Deus deu, coma un bo arquitecto, eu botei os alicerces e outro edificou enriba. Que cadaquén olle como edifica,
• ¹¹pois ninguén pode poñer unha cimentación distinta da que está posta, que é Xesús Cristo.
• ¹²E sobre esta cimentación xa se pode edificar con ouro, con prata e con pedras preciosas ou con madeira, con feo e con palla,
• ¹³e a obra que cadaquén faga ha quedar ben á vista, porque o día fará que se vexa. Pois ese día hase revelar con lume, e o lume probará a calidade da obra de cadaquén.
• ¹⁴A obra que se lle aguante a quen a edificou recibirá recompensa;
• ¹⁵pero a quen lle quede ardida, quedará sen paga: el persoalmente hase salvar, pero só coma quen dá fuxido do lume.
• ¹⁶Non sabedes que sodes templo de Deus e que o espírito de Deus habita en vós?
• ¹⁷Se alguén destrúe o templo de Deus, Deus destruirao a el: porque o templo de Deus é sagrado, e iso sodes vós.

Consecuencias

• ¹⁸Que ninguén se engane. Se entre vós hai algún que se crea sabio ao xeito deste mundo, decátese de que é parvo para volverse sabio de verdade.
• ¹⁹Porque a sabedoría deste mundo é parvada diante de Deus, pois está escrito:
• El pilla os listos na súa propia astucia,
• ²⁰e tamén:
• O Señor coñece os pensamentos dos sabios
• e sabe que son vans.
• ²¹Así que ninguén se glorie pola súa condición humana, porque todo é voso certamente:
• ²²tanto Paulo coma Apolo coma Cefas, tanto o mundo coma a vida e coma a morte, tanto o presente coma o futuro: todo é voso;
• ²³pero vós sodes de Cristo e Cristo é de Deus.