Capítulo 1

Encabezamento

• ¹Paulo e Timoteo, servidores de Xesús Cristo, a todos os crentes en Cristo Xesús que vivides en Filipos e mais aos vosos encargados e diáconos:
• ²desexámosvos a graza e paz de Deus noso Pai e do Señor Xesús Cristo.

Acción de grazas a Deus pola comunidade de Filipos

• ³Doulle grazas ao meu Deus por todo o que me acordo de vós.
• ⁴Sempre que rezo por vós, fágoo con alegría,
• ⁵pola parte que vides tomando na difusión do Evanxeo desde o primeiro día ata hoxe.
• ⁶Eu confío en que o que iniciou en vós un traballo bo, halle de ir dando cabo de aquí ao día de Cristo Xesús.
• ⁷E é xusto que eu pense así, porque vos levo no corazón; a vós, que tanto que eu estea preso como que estea a defender e a consolidar o Evanxeo, participades todos na graza da miña misión.
• ⁸Ben sabe Deus con que morriña cristiá vos boto a faltar aquí!
• ⁹E na miña oración pido que o voso amor reborde de penetración e de sensibilidade para todo:
• ¹⁰así poderedes acertar co mellor para chegardes limpos e sen chata ao día de Cristo Xesús,
• ¹¹e cheos do froito da xustiza que se consegue por medio de Xesús Cristo para gloria e loanza de Deus.

Situación persoal de Paulo

• ¹²Quero que saibades, irmáns, que o que me está a pasar, máis ben aproveitou ao espallamento do Evanxeo.
• ¹³Porque na residencia do gobernador e nos outros sitios, todo o mundo sabe que estou preso por ser cristián,
• ¹⁴e a maior parte dos irmáns, ao colleren da miña prisión azos para confiar no Señor, métense moito máis a anunciar a palabra de Deus sen medo.
• ¹⁵Hai, de certo, algúns que predican a Cristo por meteren envexa e por me faceren a competencia. Pero outros fano de boa fe.
• ¹⁶Estes, porque me queren e saben que eu estou posto para a defensa do Evanxeo;
• ¹⁷aqueles anuncian a Cristo á retesía, con mala intención, coa idea de me faceren máis duro o meu encadeamento.
• ¹⁸Pero que máis ten? O importante é que, dunha maneira ou da outra, con boa idea ou sen ela, vaise anunciando a Cristo, e diso alégrome. Máis aínda: continuarei alegrándome,
• ¹⁹porque sei ben que, grazas ás vosas oracións e ao Espírito de Xesús Cristo que me patrocina, “todo me ha de ser para ben”.
• ²⁰Esta é a miña arela e a miña esperanza: que en nada vou saír fracasado, senón que, con toda seguridade, agora coma sempre, manifestarase a grandeza de Cristo na miña persoa, tanto que eu siga vivindo como que morra.
• ²¹Porque para min a vida é Cristo; e morrer, unha ganancia.
• ²²Ora ben, como vivir neste mundo me permite traballar con proveito, non sei o que escoller.
• ²³As dúas cousas tiran por min: quería morrer para estar con Cristo, pois sería moitísimo mellor.
• ²⁴Mesmo así, por vós, cómpre que eu fique neste mundo;
• ²⁵e así coido que vou ficar e seguir onda vós, para axudar a que adiantedes alegres na fe,
• ²⁶co fin de que o orgullo de serdes cristiáns reborde xa por causa miña, coa miña presenza outra vez cabo de vós.

A loita pola fe

• ²⁷Unha cousa só: mirade de vos comportar conforme ao Evanxeo de Cristo, para que, tanto que vos vaia ver como que quede lonxe, eu sinta falar de que vos mantedes firmes nun mesmo espírito e que, todos de acordo, loitades xuntos pola fe do Evanxeo,
• ²⁸sen vos deixardes acovardar polos que vos fan a contra: cousa que para eles é un sinal de condenación e para vós é de salvación; e todo por obra de Deus.
• ²⁹Porque a vós, por Cristo, concedéusevos o privilexio, non só de crerdes nel, senón tamén de padecerdes por El,
• ³⁰enlizados como estades na mesma loita en que me vistes a min e na que agora sabedes de oídas que aínda ando metido.